160 سال پس انداز برای خرید یک خانه 60 متری!

تاریخ بروزرسانی : ۱۹ بهمن ۱۳۹۵

در طول عمر دولت گذشته افزايش درآمدهاي نفتي باعث شد تا ساختمان‌سازي رشد قابل توجهي داشته باشد تا جايي كه اكنون نزديك به يك ميليون خانه خالي در ايران وجود دارد و اين در حالي است كه مشكل مسكن همچنان به قوه خود پا برجاست و بيش از 19 ميليون نفر، معادل يك چهارم جمعيت كشور بد مسكن هستند و در نقاط غيرقابل سكونت اسكان دارند.

به‌گزارش وبلاگ ihome.ir، به نقل از روزنامه جهان صنعت، به عبارت ديگر چنانچه فرض كنيم هر كدام از خانه‌هاي خالي مي‌توانند چهار نفر را در خود اسكان دهند، چنانكه حل معضل مسكن در گرو ساخت خانه بود تاكنون بايد مشكل چهار ميليون نفر حل مي‌شد و در مقابل خانه خالي در كشور وجود نداشت.

براساس گزارش بانك مركزي ميانگين درآمد ايرانيان در سال گذشته معادل 8/27 ميليون تومان در سال و ميانگين خرج آنها معادل 2/26 ميليون تومان بوده است كه اين مبلغ يك ميليون و 600 هزار تومان پس‌انداز در طول يك سال را امكانپذير مي‌كند.

در همان زمان ميانگين قيمت خانه در تهران متري چهار ميليون و 200 هزار تومان و ميانگين اجاره ماهانه يك ميليون و 765 هزار تومان بوده است. در صورتي كه اغلب مردم در شرايط متوسط زندگي كنند، براي خريد يك خانه 60 متري در تهران به 252 ميليون تومان هزينه نياز است كه اگر قرار باشد اين هزينه از پس‌انداز خانوار صرف شود، 157 سال طول ميكشد تا يك خانوار ايراني موفق به خريد خانه‌اي متوسط در منطقه‌اي متوسط شود.

همچنين اجاره بها نيز سالانه 21 ميليون و 180 هزار تومان هزينه را شامل مي‌شود كه اگر از درآمد 27 ميليون و 800 هزار توماني حساب شود در پايان سال تنها شش ميليون و 620 هزار تومان براي ساير خرجها از جمله غذا و رفت و آمد باقي مي‌ماند. البته اينها در حالي است كه طي چند سال اخير قشر متوسط در ايران روز به روز در حال لاغرتر شدن است و ميانگين‌هايي كه از هزينه و درآمد ارائه ميشود به اين معني نيست كه بيشتر افراد جامعه اين مقدار از دخل و خرج را دارند بلكه به اين معني است كه عده زيادي بسيار بيشتر و عده زيادي بسيار پايين‌تر از ارقام گفته شده را به دست مي‌آورند و هزينه ميكنند.

هزينه مسكن ايران دو برابر كشورهاي اروپايي

در حال حاضر تهيه مسكن بيش از 35 درصد هزينه‌هاي خانوار ايراني را تشكيل داده است و اين رقم در نقاط شهري بيش از اين مقدار است. اين شاخص به متوسط در كشورهاي اروپايي 10 تا 15 درصد از اقتصاد خانوار را شامل ميشود.

عدم همخواني دخل و خرج

با اين تفاسير ميتوان گفت آنچه باعث مشكل مسكن ميشود، نبود مسكن نيست، يعني اينگونه نيست كه مردم پول و شرايط خريد خانه را داشته باشند ولي خانه خالي و مناسب جهت خريدن وجود نداشته باشد، بلكه معضل به عدم تعادل عرضه و تقاضا و عدم تعادل قيمت با درآمد مربوط مي‌شود.

دولت گذشته نيز در راستاي حل مشكل مسكن سياستهاي متفاوتي را به كار برد، از جمله طرح مسكن مهر و افزودن منطقه 22 تهران كه هر دو تقريبا شكست خورد و افزون بر هزينه زيادي كه به دوش دولت و بعضا مردم گذاشت، كسي را نيز خانه‌دار نكرد. طرح مسكن مهر كه جهت تشويق ساختمان‌سازي و با هدف خانه دار كردن قشر كم درآمد در دولت قبل به اجرا درآمد در وهله اول منجر به چاپ پول بدون پشتوانه توسط دولت شد كه اين خود به افزايش تورم بي‌رويه در آن زمان دامن زد و در حالي كه مشکلات بسياري را براي بانكها جهت كمبود منابع براي پرداخت وام به وجود آورد، هنوز به نتيجه نرسيده است.

%d8%ae%d8%b1%db%8c%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87

منطقه 22 شهر تهران نيز كه تقريبا خالي از سكنه است، در وهله اول از لحاظ جايگزيني با مشکلات عديده‌اي مواجه است، كمااينكه ساختمانها و برجهاي بلند اين منطقه مانع ورود باد غرب به شرق در تهران ميشوند و خود يكي از عوامل مشکلات آب و هوايي در تهران به شمار ميروند. از سوي ديگر اين ساختمانها هنوز يا به فروش نرفته‌اند يا بسياري از افرادي كه آنها را خريداري كرده‌اند ساختمان را به اميد گران شدن در آينده و سود حاصل از فروش آن، خالي نگه داشته‌اند.

احتكار خانه‌هاي نوساز؛ نگه داشتن پول در بالشت

در همين زمينه عباس اكبرپور، عضو هيات‌مديره انجمن مهندسان راه و ساختمان در پاسخ به سوالی مبني بر علت افزايش خانه‌هاي خالي ساخته شده يا در حال ساخت در سطح شهر توضيح داد: ‌‌بسياري از سرمايه‌گذاران عمده با خريد املاک كلنگي اقدام به ساخت‌وساز مي‌كنند كه از اين ميان به خصوص برج‌سازي يا ساختن مجتمع‌هاي مسكوني با متراژ بالا در مناطق بالای شهر در سالهاي اخير بسيار رواج يافته است. اين سازندگان اغلب از نظر منابع مالي مستغني هستند و نيازي به سرمايه آن ندارند زيرا آنچه ساخته‌اند به خودي خود ارزشمند است و در واقع اميد دارند با گذشت زمان، قيمت مسكن رشد قابل توجهي كند سپس اقدام به فروش واحدهاي ساخته شده كنند.

وي افزود: در واقع سازندگان تنها نگران آن هستند كه اگر آنچه ساخته‌اند را بلافاصله تبديل به پول كنند پس از آن يا بايد پول به دست آمده را در بانك سرمايه‌گذاري يا ساخت و سازي تازه را با آن شروع كنند بنابراين به اين نتيجه ميرسند كه اگر اكنون اقدام به فروش نكنند به نفعشان خواهد بود.

اكبرپور ادامه داد: اين فرآيند در كشور ما از مدتها قبل آغاز شده است و براي حل آن اميدواريم قوانين به گونه‌اي تعديل شود كه اين افراد املاك را زودتر عرضه كنند زيرا عرضه اين املاك ميتواند به علت افزايش عرضه در بازار مسكن موجب افت قيمت مسكن و در نتيجه به نفع مصرف‌كننده باشد. وي در پايان گفت: احتكار كردن خانه‌هاي ساخته شده و خالي نگه داشتن آنها مانند اين است كه فردي مقدار زيادي پول داشته باشد اما به جاي آنكه آن را خرج كند يا براي انجام كاري از آن استفاده كند، آن را در بالشت خود نگه دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *